کشاورزان و صنعتگران ورامینی چه نقشی در اغتشاشات داشتند؟

طی هفته های گذشته عده‌ای در ورامین و شهرهای مجاور دست به آشوب زدند؛ اما باید دید کدام یک از ورامینی‌ها چنین کاری را انجام دادند.

ورامینی‌ها اغتشاشگر نیستند چرا که…

با روی کار آمدن دولت کنونی با وجود تمامی‌مشکلات به وجود آمده، در سال‌های اخیر هزینه‌های اولیه تولیدکننده‌ها بالا رفت تا جایی که آن‌ها در یک سال گذشته حتی جهت تهیه مواد غذایی دام و یا مواد اولیه کشاورزی با مشکل عدیده‌ای روبرو شده اند و از طرفی وقتی محصولاتشان به ثمر نشست با زحمت فراوان توانستند آن را به فروش برسانند؛ البته‌ این مشکلات تا حدودی وجود داشت؛ ولی از زمانی که دولت حاضر روی کار آمده بیش از پیش شده است، مشکلاتی که بر کسی پوشیده نیست و همه مردم در سراسر کشور، کمابیش با آن دست و  پنجه نرم می‌کنند؛ مشکل گرانی اجناس، عدم حمایت از تولیدکنندگان، واردات بی رویه و بی‌ضابطه کالاهایی که در داخل کشور تولید می‌شود، افزایش اجاره بها، کمبود مواد اولیه کارگاه‌ها و کارخانه‌ها و هزار مشکل کوچک و بزرگ اقتصادی دیگر.

مردم شهرستان ورامین و همچنین شهرستان‌های مجاور این مشکلات را همانند دیگر مردم کشور عزیزمان و شاید بیشتر از آنها درک کردند؛ چرا که مردم این منطقه عمدتا چه در بحث صنعت چه کشاورزی و دامپروری تولیدکننده هستند و شهرستان قرچک نیز در حوزه صنعت یکی از تولیدکننده‌های بزرگ کشور است؛ ولی به لطف این دولت روز به روز بر مشکلات تولیدکنندگان افزوده شد.

در کنار همه‌ این مشکلات کارخانه‌های بزرگ شهرستان و درصد بالایی از واحدهای صنعتی بزرگ و کوچک این شهرستان و شهرستان‌های مجاور به حالت تعطیل و نیمه تعطیل درآمدند، از جمله‌ این کارخانه‌ها، کارخانه قند ورامین است که یکی از قدیمی‌ترین کارخانه‌های کشور بوده و نزدیک به ۳۰۰ کارگر در آن مشغول به کار بودند؛ اما در سال‌های اخیر با مشکلات عدیده‌ای مواجه شده و در نتیجه تعداد بسیاری از کارگران آن اخراج شدند و تعدادی هم که به صورت رسمی ‌‌در این کارخانه مشغول به کار بودند پس از سال‌ها کار سخت، با مشکل بیمه و بازنشستگی مواجه شدند؛ اما هیچ کدام از آنها دست به آشوب نزدند؛ بلکه سعی کردند تا از مجاری قانونی به دنبال حقوق از دست رفته خود باشند و شاهد این امر پرونده‌هایی است که ‌این افراد در دادگستری شهرستان دارند.

کارخانه شیر وارنا یکی دیگر از کارخانه‌های بزرگ شهرستان است که به طور کامل تعطیل شد و ۶۰۰ کارگر آن اخراج شدند، کسانی که چندین ماه حقوق خود را دریافت نکرده بودند و با وجود شرایط بد اقتصادی از کار بیکار شده بودند؛ آیا بحران معیشتی این افراد فراتر از مشکل گرانی بنزین نبود؟! آیا اینها نمی‌توانستند شهر را به آتش بکشند؟! حال این تعداد را اضافه کنید به کارگران از کار بیکار شده، آجرثبات، بسیاری از واحدهای شهرک‌های صنعتی سالاریه و چرمشهر، خیرآباد و…

آیا جز این بود که‌این افراد نه شورشی به پا کردند و نه خسارتی به شهر و شهروندان وارد کردند، نهایت اعتراض این افراد تجمع در مقابل فرمانداری بود و شکایت به اداره کار و دادگستری. آری فرهنگ والای مردم دیار ۱۵ خرداد بالاتر از این است که بخواهند به نظام و مردم خود صدمه‌ای بزنند و آرامش و امنیت حاکم بر کشور را که حاصل خون پدران، برادرانشان است با اقدامات غیرعقلانی بر هم بزنند.

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *